Wat het betekent om een vrouw te zijn

Anderhalf jaar ben ik nu moeder. Voordat Rosie er was, wist zeker dat ik verhaal na verhaal online zou gooien over mijn avonturen als jonge en neurotische mama. Ik dacht dat ik hallucinerend van slaapgebrek mijn dagen door zou moeten komen, leven van flesje naar fruithapje naar groenteprutje. Ik dacht dat ik kokhalzend boven poepluiers zou staan en uit pure wanhoop om vier uur ’s middags mijn eerste biertje zou opentrekken. Stiekem keek de schrijver in mij ernaar uit; het zouden verschrikkelijke en hilarische verhalen opleveren, en ik zou mezelf opnieuw leren kennen; als moederschip. 

Maar ik heb niets kunnen opschrijven over het moederschap. Wel geprobeerd. Een kleine honderd-vier-en-tachtig keer, maar er kwam niks verschrikkelijks en ook weinig hilariteit. Ik denk dat dat komt omdat het moederschap zo natuurlijk aanvoelt. Het is voor het eerst in mijn leven dat ik iets kan, zonder angst en onzekerheid, op intuïtie. Ik vertrouw op mij, op haar en wij samen zijn een vanzelfsprekendheid om van te houden.

Het moederschap bleek dan geen bron van inspiratie, maar iets anders diende zich wél aan. Sinds ik een dochter heb, denk ik namelijk automatisch, constant en dwangmatig na over wat het betekent om een vrouw te zijn. Wat ik wil doorgeven aan haar. Ik wil dat ze opgroeit tot een vrije, sterke, lieve, zelfstandige, zachte vrouw, met een shitload aan zelfvertrouwen, ik wil dat ze ruimte durft in te nemen, dat ze van haarzelf en haar lichaam houdt, dat ze zich kleedt hoe ze wil, dat ze het leven met lichtheid en humor kan bezien, dat ze zich nooit maar dan ook nooit voor zichzelf schaamt en dat ze haar donkere dagen accepteert zoals ze haar lichte dagen omarmt. Dat gun ik haar allemaal, en eigenlijk is dat wat ik elke vrouw gun.

Het is een mooi rijtje, dat wat ik haar gun. Mooie maar lege woorden, want het rijtje leeft niet in mij. Ik kwam tot de pijnlijke conclusie dat het – tot de geboorte van Rosie – voor mij niets betekende om een vrouw te zijn. Niets goeds althans. Ik heb een grote mond, zit vol humor en zelfspot en dat is zeker ook wie ik ben, maar in mijn hoofd ben ik altijd bezig om zo goed mogelijk op te gaan in de achtergrond. Om normaal te zijn, mooi te zijn, slank te zijn, slim te zijn, of in ieder geval net goed genoeg. Om ‘goed genoeg’ vol te houden, maak ik me zo klein dat ik een doosje pas. Als ik niet zo dik zou zijn natuurlijk.

Ik houd mijn mond voor de goede vrede, lach lief als een man zegt dat ik niet boos moet kijken, en ben als de dood dat iemand me niet aardig vindt. Ik deed studies die ik niet wilde doen, ben vanaf mijn elfde tevergeefs aan het lijnen, draag nooit strakke kleren uit schaamte voor de bobbels en rollen die mijn lijf kenmerken. Schrijven als carrière-optie stelde ik uit tot mijn achtentwintigste en mijn eigen behoeftes komen als laatste aan de beurt, wanneer ik zelfs mijn denkbeeldige cavia niet tekort heb gedaan.

Inmiddels weet ik dat ik een van de vele vrouwen ben die probeert te verdwijnen in het decor, wiens meningen langs de barsten van het kozijn het raam uitzweven, die gevangen zit in een dieetcultuur, die altijd haar punten telt maar nooit genoeg afvalt. Ik ben de vrouw wier dromen op haar sterfbed mee het donker in gaan. Dus, als ik in de spiegel kijk, zie ik een vrouw die ik eigenlijk wil verstoppen voor mijn dochter.

Maar dat stopt. Ik mag ruimte in nemen, ik mag zelfvertrouwen hebben, ik mag mezelf laten zien, ik mag schrijven en mijn dromen waarmaken. Het heeft lang geduurd om tot dit besef te komen, en zonder Rosie was ik waarschijnlijk altijd blijven hangen in het zwarte, sluimerende ‘ik ben niet goed genoeg’ gevoel dat mijn wezen kenmerkt. Door haar, voor haar en met haar ga ik op mijn vijfendertigste de vrouw worden waarvan ik niet durfde te dromen dat ik haar kon zijn.

Hoe dan? Ik heb een plan; een uitgebreid plan. Ik ga mijn zelfbeeld onderzoeken, mijn lijf echt proberen te zien in de spiegel, dagboeken uit mijn jeugd lezen, ik zal de pijn recht in de ogen kijken en proberen te ontleden hoe het zo gekomen is. Tegelijkertijd dompel ik me onder in het feminisme en bodypositivity en zoek mijn weg naar zelfacceptatie en vertrouwen, naar kracht en lichtvoetigheid. Er zal een ellendige berg aan vooroordelen over mezelf en anderen naar boven komen, beelden die ik wil verdringen, herinneringen die ik liever niet opschrijf, maar ik ga het wel opschrijven. Voor mij, voor haar en voor alle andere vrouwen die zich voelen zoals ik.

Hoe mijn onderzoek vorm krijgt, weet ik nog niet. Het zullen in ieder geval teksten zijn. Verhalen, poëzie, columns, losse zinnen, korte hersenspinsels. Schrijven is voor mij de enige manier om grip te krijgen op de wereld. Schrijvend snap ik mensen, gevoelens en mezelf, steeds een beetje beter. Verder laat ik mijn onderzoek op haar beloop. Want vertrouwen op mezelf is de eerste stap. Ik laat me verrassen door deze reis.

 En als je wilt, mag je met me mee.

4 Comments

  1. Hey Lianne, herkenbaar, al heb en zal ik geen kind krijgen. Ik heb mezelf dit jaar aangepraat dat ik 50 jaar zou worden. Dat is niet zo want ik werd dit jaar 44 maar ik heb bij vrouwen van 50 een beeld, dat ze lekker hun eigen ding doen, niet geven om wat een ander van ze vind en dat ze ruimte in durven te nemen. Dat die lekkere buik ook niet meer uitmaakt en dat ze zichzelf open, sterk en tegelijkertijd zacht en kwetsbaar delen met de wereld. Ze nemen het risico dat er een aantal vriendschappen zullen verwateren of wegvallen en richten zich op de contacten die er een beetje op een vergelijkbare manier instaan. Mooi beeld heb ik he van een 50 jarige vrouw! Ik ging doen alsof ik net 50 was geworden en op een of andere gekke manier hielp het me om meer naar mezelf te luisteren en zachte schijt te hebben aan de rest. 🙂 Ben benieuwd naar jouw reis en die van ons allemaal want we zijn wat betreft de punten die je aanhaalt wel gezamenlijk in beweging merk ik! ♥

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s